Zondag 26 april zal voor vele Truienaars een erg memorabele zondag zijn, waarvan de gevolgen zich ook nog op maandag zullen laten voelen. In de vorm van een lichte pijn onder hun haar, zoals Truienaars hoofdpijn durven beschrijven.
Mijn zondag startte in Genk, op de brunch van Jo Vandeurzen. De Truienaars waren in het KRC-stadion bij de vroege vogels want zij wilden allemaal tijdig terug in de Trudostad zijn voor wat wel eens de ultieme kampioenenmatch van de Kanaries zou kunnen zijn. We waren er wel in goed gezelschap met onze voorzitster Marianne Thyssen en CD&V-kopstuk Jean-Luc Dehaene.
Het voetbalfeest in Sint-Truiden begon al kort na de middag en eindigde voor de meeste aanhangers laat. Ik heb de kampioenenmatch meegemaakt aan de zijde van onze schepen Bert Stippelmans en voetbalpreses Roland Duchatelet en heb mogen vaststellen dat onze Kanaries gedragen worden door duizenden trouwe aanhangers. Niet zomaar supporters die er staan als men kampioen wordt maar ook als het minder gaat. Lang heb ik niet kunnen genieten van het feestgewoel want er wachtte nog een trip naar Kortessem waar de lokale CD&V met hun boegbeeld voor de volgende verkiezingen, Tom Thijssen, hun restaurantdag organiseerden. Zelfs tot hier achtervolgde de geel-blauwe euforie mij. Langs deze weg wil ik bestuur, spelers, trainers en de hele entourage van STVV feliciteren voor het behalen van de titel maar ook omdat ze op deze manier een grote bijdrage leverden tot het samenhorigheidsgevoelen van de Truienaars.
En aan de Genkenaars bij wie ik ’s morgens op bezoek was heb ik de volgende boodschap: we hebben er twee Limburgse derby’s bij. En dat hoeft niet steeds in een sfeer van overdreven concurrentie te gebeuren: onthoud dat de mijnwerkers indertijd gretig gebruik maakten van de diensten van kanaries om mijngas in de steenkoolmijnen te ontdekken en zo hun leven te redden. Net als de mijnwerkers en de kanaries indertijd mekaar nodig hadden, zo zullen we ook nu nog mekaar nodig hebben.