Drie weken na de parlementaire verkiezingen en ik leg opnieuw de eed af als Vlaams Volksvertegenwoordiger. Op zo’n dag ben je vol van fierheid en vooral dankbaarheid naar de 40.754 Limburgse kiezers toe die mij hun vertrouwen gaven om de volgende jaar met volle overtuiging de Limburgse kleuren en ons Vlaams welzijn uit te dragen. Sinds Nieuwjaar van dit jaar is het een bewogen half jaar geweest voor mij. Als Vlaams minister voor Welzijn, Volksgezondheid en Gezin beleid maken en uitvoeren op enkele maanden tijd is een huzarenstukje geweest. Maar ik kijk met bijzonder veel genoegdoening terug op deze boeiende periode. De verkiezingen zijn voorbij en we staan met onze twee voeten terug in de realiteit. Die realiteit is, op het ogenblik dat ik deze blog schrijf er een van onderhandelen en ervoor zorgen dat Vlaanderen een goed sociaal evenwichtig en financieel gezond regeerakkoord krijgt. Een boeiende periode voor mij als onderhandelaar voor de politieke materie die ik een warm hart toedraag. Zorgen voor ons welzijn en onze gezondheid, werken aan wachtlijsten en de kinderopvang verbeteren, meer aandacht besteden aan de zorg voor ouderen en mensen met een handicap, de uitdagingen zijn immens maar hopelijk slagen we erin om in de loop van de volgende dagen een doorbraak over de budgettaire afspraken te realiseren. We moeten werken aan een SPAARZAAM Vlaanderen dat voor zichzelf ruimte schept om op termijn opnieuw te investeren in onze economie maar ook in ons wonen en ons welzijn. 122 Vlaamse Parlementsleden die vandaag de eed aflegden (en de twee die binnen een paar weken zullen volgen) weten wat hen te doen staat. Hun opdracht is groot, maar het is vaak enkel in deze omstandigheden dat politici zich kunnen tonen en hun vakmanschap bewijzen.