De voorbije 9 maanden zijn voor mij heel bewogen geweest. Het was zeker en vast geen zwangerschapperiode, maar een heel uitdagende periode. Als kersvers minister Welzijn, Volksgezondheid en Gezin voor de leeuwen geworpen worden, een half jaar voor de Vlaamse verkiezingen, was geen sinecure. Het was alle hens aan dek, geen fouten maken in dossiers en in de communicatie, hard en snel studeren, mensen ontmoeten mensen ontvangen, naar de werkvloer gaan, zoveel mogelijk beslissingen nemen in goed overleg met de kabinetsmedewerkers en administratie, en finaal het werkstuk aan de Limburgse kiezer voorleggen. Er was de fantastische verkiezingsuitslag met 41.000 voorkeurstemmen van op de tweede plaats van de lijst, onmiddellijk daarna de onderhandelingen voor een regeerakkoord waar ik mijn verantwoordelijkheid opnam voor het luik welzijn en gezondheid en finaal het sluitstuk, de eedaflegging in het parlement en de installatie van de nieuwe Vlaamse regering.
Plots moeten jezelf en je persoonlijke medewerkers terug schakelen want van de ene op de andere dag ben je geen minister meer. De maand juli was afronden, klasseren, archieven op orde brengen maar in augustus kwam toch een beetje de klop van de hamer toen ik vele mensen ontmoette die het toch zo jammer vonden dat ik mijn mandaat als minister niet kon verder zetten en of ik nu gouverneur ging worden?
En wat zeg je dan? Politiek bedrijven is ook een beetje een harde stiel, het is geven en nemen. Je leert mensen om je heen dan pas echt goed kennen, ook dat zijn levenslessen. Dankbaarheid is een mooie deugd, hebben mijn ouders mij geleerd. En zo heb ik het ook opgevat, dankbaar dat ik de ervaring heb gekregen en vooral dat ik op heel korte tijd nog heel veel heb kunnen realiseren voor de mensen, bovenal correct en loyaal ben gebleven aan mijn eigen gedachtegoed in relatie met andere mensen en dankbaar voor het krachtig signaal van de Limburgse kiezers dat ze de volgende jaren op mij blijven rekenen.
Augustus was de vakantiemaand met het gezin maar ook de periode van bezinning, van stilstaan bij het verleden en kijken naar de toekomst. Als je 20 jaar gedreven 7 dagen op 7 bezig bent in een politieke partij en met beleid, zowel gemeentelijk als nationaal, is het goed regelmatig stil te staan, te evalueren, na te denken over je leven. Wat is er gebeurd? Wat heb ik gemist in mijn leven? Welke kansen heb ik gekregen? Waar wil ik aan werken de volgende 20 jaar? Welk steentje wil ik achterlaten zoals Bram Vermeulen het ooit zo mooi zong in zijn lied “De rivier”?
Een pater Minderbroeder in mijn stad zei me tijdens één van de diepgaande gesprekken in die periode: “Veerle, je werk is nog niet af, wij en je gezin hebben je hier nog nodig”.
Ik heb tijdens die maand augustus terug de energie herontdekt zowel in mijn persoonlijk leven als in de politiek.
Ik heb het woord TIJD opnieuw ontdekt. Ik besef nu dat mijn TIJD niet oneindig is en dat ik anders met mijn tijd moet leren omgaan.
TIJD voor de kwaliteit van het leven, TIJD durven maken voor zaken die al heel lang niet meer waren gebeurd zoals na 10 jaar terug eens gaan fietsen of wandelen met het gezin, TIJD maken om te gaan winkelen met mijn moeder zonder mij schuldig te voelen omwille van gemiste tijd om te werken aan dossiers of vragen van mensen. TIJD maken voor een goed politiek debat en overleg, TIJD om beter te leren luisteren naar mensen en spreekbuis te zijn voor kwetsbare mensen of ze nu oud of jong zijn zowel als het gaat over wonen en zorg, maar ook als het gaat over welzijn en onderwijs.
De volgende 10 jaar wil ik met passie en enthousiasme politiek blijven bedrijven in Brussel, waarbij het Vlaams parlement mijn biotoop is en Limburg en Sint-Truiden mijn passie.
Met die herwonnen drijfveer ben ik er in september weer tegenaan gegaan. Het voelt alvast ontzettend goed aan. Limburgse dossiers liggen terug op mijn werktafel. In het parlement maak ik er een prioriteit van om nieuwe mensen te coachen en goede debatten in de commissie Wonen, Energie en Onderwijs te voeren. En tot slot heb ik de ambitie om voor mijn stad Sint-Truiden dossiers in Brussel te deblokkeren of op te maken. Ik koester het ogenblik waarop we met alle gelijkgezinden rond de tafel zitten om onze stad goed te besturen met een enthousiast team, met respect voor eenieder, met een gemeenschappelijke visie. Dus moet ik als politicus die haar stad dolgraag ziet, ook dossiers grondig voorbereiden en uitwerken en steeds spaarzaam en creatief omgaan met het ontvangen belastingsgeld.