De Oude Grieken, 5000 jaar geleden, vonden de politiek uit. “Politeia” was voor hen de vaak belangloze inzet van de burger voor het welzijn van zijn stadstaat, van zijn polis. Het welzijn van de burgers en de bloei van de staat waren het uiteindelijke gemeenschappelijke doel. Wie zich hier niet wilde toe lenen, wie de individualistische, private toer opging, kreeg van de Oude Grieken de tot op vandaag niet mis te verstane naam “idiotès”. Dat was 5000 jaar geleden. Dat is vandaag niet anders. Politiek is de inzet van mensen waarbij ze werken aan de vooruitgang van de staat, de stad en haar burgers. Niet aan het beter maken van zichzelf of zijn private gedachtegoed, niet aan bestendigen van de macht voor de eigen partij want dat waren voor de Oude Grieken ook al “idiotès”. De politiek in Sint-Truiden komt aardig dicht bij het niveau van de “idiotès”. Bij sommige politici is het niet meer het gemeenschappelijk belang dat primeert maar het eigen belang, het eigen gelijk, de eigen machtspositie, de eigen partij, de eigen idealen, de eigen eigenste dingen. Daarvoor zijn alle middelen goed, Machiavellisme ten top. Je moet maar eens beleid voeren in een stad waar een gemeenteraad als het ware belegerd wordt door één groep omdat men een andere groep geen vooruitgang gunt. En onder druk van de massa geeft men toe … tot de andere groep al even massaal komt dreigen omdat men niet krijgt wat men beloofd heeft. Erger nog is het als politici dergelijke groepen aanmoedigen, met leugens de sfeer verzieken en zo de politeia onmogelijk maken. Ik denk soms dat Sint-Truiden de grens van de “idiotès” overschreden heeft, ware er niet mijn rotsvast geloof in de politeia. Wie de burger en zijn belang voor ogen heeft wordt voorlopig nog weggelachen, het plebs belust op brood en spelen moedigt de schreeuwers en populisten nog aan, en wie ernstig werk wil leveren wordt nog tegengewerkt en met leugens in het defensief gedrongen. Maar laten de echte aanhangers van de eerlijke politeia zich daardoor uit het lood slaan ? Misschien wankelen ze even, en dan herpakken ze zich. Schieten opnieuw aan het werk, zoeken ze hoe de stad en de staat opnieuw op het goede spoor zetten en zeggen samen met de Oude Grieken: de “idiotès” zijn dan wel soms ambetant, maar het blijven “idiotès”.