Gisterenavond ben ik meter geworden. Mijn metekindje heet “Eigen Kracht” en het is een dienst voor thuisbegeleiding die in Tongeren geboren werd. Hierbij is het de bedoeling dat jongeren die met problemen zitten er samen met hun familie en onder begeleiding proberen uit te komen. Je kan in de welzijnsector zelden genoeg doen, laat staat te veel. En het is ook een sector waar het protest tegen echte of vermeende onrechtvaardigheden in het beleid vrij vlug oplaait. Ik kreeg tijdens mijn ministerschap van Volksgezondheid, Welzijn en Gezin op zes maanden tijd meer te maken met betogingen en protestacties dan sommige ministeriële collega’s op een legislatuur van vijf jaar. Dat komt ook omdat er in de welzijnsector veel meer met het hart gewerkt wordt dan voor de centen. En als iets dicht bij het hart ligt is hartstocht niet ver. In het systeem van thuisbegeleiding worden de kinderen die in de problemen geraakt zijn niet meer uit huis geplaatst maar zoekt men een oplossing binnen het gezin. Dat betekent ook dat de begeleiders uit de veilige omgeving van de instelling moeten treden, naar een gezin met spanningen toe stappen en vaak hulp bieden in ondankbare omstandigheden. Want er zijn daar nogal wat remmingen weg te werken die de eigenlijke problemen nog accentueren zoals zorgen om huisvesting, werk, regulier inkomen, schoolprestaties, slechte vrienden, foute vrijetijdsbesteding. Met het meterschap over de thuisbegeleidingsdienst “Eigen Kracht” in Tongeren, heb ik ook het meterschap aanvaard van de vele begeleiders die van hun beroep hun hartstocht maakten. Of van hun hartstocht hun beroep ! En dat meterschap kan ik niet uiten met cadeautjes bij Pasen of Sinterklaas, wel met mijn politieke inzet voor een nog groter welzijn in Vlaanderen.