De kracht van Vrouwen

Al van toen ik in de politiek stapte, was de toenmalige CVP voor mij de meest vrouwvriendelijke partij. Dat is mee de verdienste van Miet Smet die in 1970 de werkgroep Vrouw en Maatschappij oprichtte. Miet is voor mij een echte trendsetter voor de vrouwenbeweging en de vrouwenemancipatie. Ze heeft vele vrouwen in het politieke halfrond een stem gegeven met haar talrijke initiatieven rond gelijke kansen. Ik heb enorm veel respect en bewondering voor haar.

Vrouwen in de politiek zijn vandaag gelukkig geen uitzondering meer. Maar we zijn er nog lang niet.

Het is belangrijk dat vrouwen op alle niveaus in de samenleving kunnen doorgroeien tot het beslissingsniveau.

Vrouwenbewegingen zoals KAV, KVLV, Markant… zijn en blijven erg belangrijk voor vrouwen, bijvoorbeeld om te kunnen netwerken.

Iedereen is anders, en iedereen is uniek. Dat is de rijkdom van het leven. Uit wederzijds respect kunnen we elke dag groeien en zelf meer engagement en verantwoordelijkheid nemen. Samen staan we sterk.
De inzet van vrijwilligers, van mensen op school, in de buurt, het gezin, de vereniging… moeten we blijven steunen.
Daarom kies ik bewust voor de Christen-democratie. Daarom wil ik me engageren in een volkspartij die bestaat uit een bonte mengeling van allemaal verschillende soorten mensen.

De liberale visie is me te koud – ieder voor zich, en het individu boven de gemeenschap. In het socialisme is de overheid teveel een soort big brother met onder zich een te passieve massa.

Vrijheid en gelijkheid zijn voor Christen-democraten heel belangrijk, maar nooit ten koste van de verantwoordelijkheid en het sociale engagement die ten volle tot uiting komen in de kracht van het middenveld.

De C van CD&V staat voor de Christelijke waarden die me elke dag weer inspireren om mijn bijdrage te leveren aan een betere samenleving. Wie de Vlaamse cultuur en geschiedenis kent, weet dat waarden als welzijn  en sociale rechtvaardigheid wortelen in een lange traditie.

Als de Vlaamse overheid vandaag de welzijns-en gezondheidssector subsidieert, is dat het resultaat van de onbaatzuchtige caritas van generaties mannen en vrouwen –noem ze paters en nonnen- die hun leven ten dienste hebben gesteld van lijdende mensen, eenzamen en zorgbehoevenden.

Ik geloof in de kracht van mensen met initiatieven voor een beter onderwijs, zorg en bijstand…. De overheid moet hen daarbij eerder steunen dan dat ze die initiatieven overneemt. Zij moet zorgen voor de betaalbaarheid. Zorg moet betaalbaar zijn, wonen moet betaalbaar zijn, enzovoort.
Als je echt een beleid wil voeren dat aansluit bij de leefwereld van mensen, dan kies je bovendien resoluut voor meer bevoegdheden voor Vlaanderen met respect voor elkaar en met een grote transparante solidariteit tussen de deelstaten.